Projekty w toku

Monografia zatytułowana „Komponenty wnętrza architektonicznego w środowiskowo zrównoważonym projektowaniu” analizuje paradygmat zrównoważenia środowiskowego w architekturze wnętrz, w szczególności w odniesieniu do roli komponentów wnętrza architektonicznego w wieloaspektowej integracji środowiska naturalnego i zbudowanego. Praca omawia możliwości formalne, kwestie estetyczne i zagadnienia techniczne dotyczące modyfikacji strukturalnej komponentów wnętrza w celu umożliwienia realizacji celów prośrodowiskowych, w tym spełnienia wymagań w zakresie efektywności energetycznej obiektów architektonicznych, minimalizacji ich negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne oraz zapewnienia dobrostanu użytkownikom przestrzeni wewnętrznych. W monografii zostają określone podstawowe warunki dla spełnienia postulatów zrównoważenia w architekturze wnętrz. Ponadto zostają zdefiniowane podstawowe pojęcia w zrównoważonym środowiskowo projektowaniu architektonicznym wnętrz oraz prośrodowiskowe metody i techniki w projektowaniu architektonicznym wnętrz i jego komponentów.

Praca wprowadza autorską koncepcję kontekstualizacji środowiskowej komponentów wnętrza jako czynnika służącego implementacji aspektów środowiskowych w kreacji wnętrza architektonicznego. Kontekstualizacja środowiskowa wprowadza do procesu projektowego imperatyw projektowy oparty na konsekwentnej eksploracji cech zrównoważenia jako równoważnego postulatom zgodności rozwiązań z wymaganiami funkcjonalnymi i formalnymi. Stanowi istotną determinantę projektową zbudowaną na konsekwentnym uwzględnianiu współzależności i interakcji pomiędzy środowiskiem wewnętrznym i jego komponentami a środowiskiem naturalnym.

Aktywacja środowiskowa komponentów wnętrza, inaczej prośrodowiskowa funkcyjność, stanowiąca konsekwencję identyfikacji pojęcia kontekstualizacji środowiskowej w definiowaniu przestrzeni wewnętrznych jest głównym elementem autorskiego modelu zrównoważenia w architekturze wnętrz. Kształtuje szczególną funkcję komponentów definiowanych jako instrumenty zintegrowanego projektowania, a w szczególności projektowania pasywnego polegającego na kompleksowym wspomaganiu środowiskowej efektywności rozwiązań architektonicznych. Aktywacja środowiskowa komponentów wnętrza jest warunkiem zachowania synergii w rozważaniu aspektów zrównoważenia we wnętrzu architektonicznym.

Monografia analizuje główne prośrodowiskowe strategie projektowe w kontekście kształtowania komponentów wnętrza. Wśród nich znajdują się: energooszczędność w projektowaniu komponentów i możliwości wykorzystania tych ostatnich jako instrumentów pasywnego projektowania wspomagającym sprawność systemów budynku (e.g., przegrody wewnętrzne pełniące strukturalne zintegrowane z zewnętrznymi systemami i zwiększające skuteczną dystrybucje oświetlenia naturalnego w przestrzeniach zamkniętych), efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów surowcowych, ekonomizacja zużycia surowców materiałowych. Szczególne miejsce w tym zestawieniu strategii projektowych dla zrównoważenia środowiskowego zajmuje autorska koncepcja międzyśrodowiskowego adaptatywnego ponownego wykorzystania odzyskanych materiałów i produktów budowlanych, która służy realizacji postulatu wydłużenia cyklu technicznego życia produktów budowlanych, a zarazem stanowi kryterium oceny efektywności środowiskowej wnętrza.

Autorska klasyfikacja wybranych komponentów konstytutywnych wnętrza, zaprezentowana w pracy, jest oparta na środowiskowo zdeterminowanej funkcyjności komponentów. Wskazuje możliwości kształtowania komponentów jako instrumentów zintegrowanego projektowania we wspomaganiu sprawności systemów budynku, skutecznym zarządzaniu surowcami materiałowymi, oraz optymalizacji parametrów jakościowych środowiska wewnętrznego istotnym stopniu wpływających na komfort psycho-fizyczny użytkowników.

Istotną część monografii stanowi analiza metod oraz narzędzi projektowych (e.g., modelowania informacyjnego obiektów, systemów wielokryterialnej ewaluacji środowiskowej budynków i wnętrz 21 architektonicznych) wspomagających realizację projektowania architektonicznego wnętrza i jego komponentów z uwzględnieniem postulatów środowiskowego zrównoważenia.

Praca odnosi się także do zagadnienia edukacji prośrodowiskowej, w tym do stymulacji środowiskowo odpowiedzialnych modeli behawioralnych użytkowników przestrzeni wewnętrznych. Postuluje ponadto uwzględnienie aktywacji środowiskowej komponentów wnętrza, będącej główną determinantą zrównoważonego projektowania jako istotnego kryterium ekoestetyki środowiska wewnętrznego.

Cel i efekty planowane do osiągnięcia

Cel zasadniczy projektu stanowi upowszechnienie wśród międzynarodowej społeczności akademickiej autorskiego modelu teoretycznego sformułowanego w monografii zatytułowanej „Komponenty wnętrza architektonicznego w środowiskowo zrównoważonym projektowaniu” (Interior components in environmentally sustainable design), w którym komponenty konstytutywne wnętrza architektonicznego przejmują funkcję istotnego czynnika wpływającego na szeroko rozumiane zrównoważenie środowiskowe.

W koncepcji sformułowanej w monografii komponenty wnętrza architektonicznego zyskują pozycję instrumentów zintegrowanego projektowania architektonicznego, w tym instrumentów pasywnego projektowania wspomagających sprawność systemów budynku. Jest to koncepcja umożliwiająca całościową i spójną analizę problemu zrównoważenia środowiskowego w architekturze wnętrz, który w literaturze przedmiotu jest podejmowany rozdzielnie i w odniesieniu do jego poszczególnych wybranych aspektów (e.g., redukcji zużycia energochłonnych materiałów i wyrobów budowlanych, redukcji ilościowej wykorzystanych surowców materiałowych do realizacji obiektów).

Efekty planowane do osiągnięcia w rezultacie publikacji monografii w języku angielskim przez wydawnictwo naukowe umieszczone na liście ministerialnej i jej dostępności w formule open access obejmują:

1. Wprowadzenie do literatury naukowej o zasięgu międzynarodowym, która dotyczy zagadnienia realizacji strategii zrównoważenia środowiskowego w architekturze wnętrz, koncepcji definiowania komponentów wnętrza architektonicznego jako instrumentów zintegrowanego projektowania, a w szczególności pasywnego projektowania, którego zadaniem jest kompleksowe wspomaganie efektywności środowiskowo odpowiedzialnych rozwiązań architektonicznych (e.g., energooszczędności, recyrkulacji surowców materiałowych wykorzystanych do kształtowania środowiska zbudowanego, regulacji mikroklimatu wewnętrznego przestrzeni zamkniętych, wspomaganie systemów ogrzewania i chłodzenia);

2. Wprowadzenie do podstaw teoretycznych architektury wnętrz pojęcia kontekstualizacji środowiskowej komponentów wnętrza jako czynnika służącego realizacji koncepcji międzyśrodowiskowej integracji wnętrza architektonicznego z otaczającym naturalnym środowiskiem, a uzyskanej min. poprzez strukturalną modyfikację zewnętrznej przegrody definiowanej równocześnie jako podstawowy komponent konstytutywny wnętrza architektonicznego;

3. Wprowadzenie do podstaw teoretycznych architektury wnętrz pojęcia aktywacji środowiskowej komponentów wnętrza definiowanej jako prośrodowiskowo zorientowana funkcyjność komponentów uzyskana dzięki innowacyjnym rozwiązaniom technicznym i technologicznym zapewniającym równocześnie wysoką jakość formalną tych komponentów;

4. Rozszerzenie zakresu metodyki projektowej komponentów wnętrza, zgodnie z interdyscyplinarnym charakterem dyscypliny projektowej architektura wnętrz, o kompleksowo analizowane zagadnienia optymalizacji parametrów jakościowych środowiska wewnętrznego, kształtowania komfortu psycho-fizycznego użytkowników, oraz efektywności wykorzystania surowców materiałowych;

5. Implementacja autorskiego modelu wewnątrz- i międzyśrodowiskowego adaptatywnego powtórnego wykorzystania odzyskanych materiałów i produktów budowlanych będących odpadami porozbiórkowymi i pokonstrukcyjnymi w metodyce środowiskowo zrównoważonego projektowania wnętrza architektonicznego i jego komponentów. Model ten jako narzędzie projektowe służy holistycznej interpretacji problemu zrównoważenia środowiskowego, odnosząc się do wymiarów materialnego, kognitywnego i emocjonalnego w doświadczaniu relacji pomiędzy środowiskiem naturalnym i zbudowanym przez użytkownika wnętrza architektonicznego;

6. Wprowadzenie do teorii estetyki ekologicznej terminu adaptatywnego powtórnego wykorzystania odzyskanych materiałów opartego na wielokrotnym transferze naturalnych surowców materiałowych pomiędzy środowiskiem zewnętrznym i wewnętrznym, oznaczającego konsekwentną ekspozycję, ewoluujących i podlegających kontrolowanej deterioracji, tekstur struktur i kolorów ponownie użytych materiałów i wyrobów budowlanych.