Pięć wieczorów, pięć filmów krótkometrażowych oraz pięć filmów pełnometrażowych – zapraszamy na wyjątkowy pokaz filmów Anki i Wilhelma Sasnali. „Retrospektywa” odbędzie się w dniach 17-21 stycznia w Kinie ASP przy Placu Matejki 13 w Krakowie. Po każdej projekcji odbędzie się spotkanie z artystami. Pokaz będzie okazją do przypomnienia sobie dorobku artystycznego artystów przed premierą ich najnowszego filmu “Człowiek od wszystkiego”, która odbędzie się 25 stycznia w Kinie Pod Baranami w Auli ASP.
To kino tworzone przez parę artystów, dla których medium filmowe staje się językiem artystycznej wypowiedzi.
Jest wizją, głosem w dyskusji, wnikliwą obserwacją rzeczywistości na autorskich warunkach.
RETROSPEKTYWA
17-21 stycznia, godz. 20.00
Kino ASP – Aula
Plac Matejki 13, Kraków
Wstęp wolny
PROGRAM
sobota, 17 stycznia, godz. 20.00 Córka księżyca + Z DALEKA WIDOK JEST PIĘKNY
„Z daleka widok jest piękny”, 2011, 77 min
Scenariusz i reżyseria: Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal
Produkcja: Anton Kern Gallery, Anka Sasnal i Wilhelm Sasnal
Występują: Marcin Czarnik, Agnieszka Podsiadlik, Piotr Nowak, Elżbieta Okupska, Jerzy Łapiński, Hanka Chojnacka, Michał Pietrzak, Beata Zygarlicka, Waldemar Czyszak, Joanna Drozda, Oskar Karaś, Dawid Wolski
Zdjęcia: Wilhelm Sasnal, Aleksander Trafas
Scenografia: Marek Zawierucha
Kostiumy: Ewelina Gąsior
Charakteryzacja: Zuza Stefańska
Dźwięk: Igor Kłaczyński
Montaż: Beata Walentowska
Kierownictwo produkcji: Agata Szymańska, Tomasz Kozera
Producent wykonawczy: Filmpolis Agata Szymańska
Wieś na drodze z Krakowa do Tarnowa, upalne lato. Wszystko się sypie, ludzie żyją głównie ze zbieractwa różnego rodzaju śmieci, odpadki, zużyte przedmioty zalegają porozrzucane w ogrodzonych chwiejącymi się płotami obejściach. Główny bohater Paweł żyje ze zbierania złomu. Miesza w domu ze starą, schorowaną, niepoczytalną matką, nie jest w stanie poradzić z nią sobie i wywozi ją do domu starców. Ma narzeczoną, zamierzają się pobrać. Ale pewnego dnia Paweł nagle znika, nikt nie wie, gdzie jest. Sąsiedzi zaczynają podkradać róż- ne rzeczy z opuszczonego domu. Jako pierwszy proceder ten zaczyna niedoszły teść mężczyzny. Sąsiedzi Pawła z początku kradną rzeczy z jego domu potajemnie, wstydliwie, korzystając z osłony nocy, potem zupełnie już jawnie. W pewnym momencie cała wieś gromadzi się wokół domu, zabiera wszystko, co może się przydać (wyrwane zostają nawet okna z framug) i demoluje go do szczętu. Paweł wraca do rodzinnej wsi. Nie ma do czego. A że najtrudniej wybaczyć jest te krzywdy, które wyrządziliśmy innym, wspólnota nie pozwoli mu zostać.
Jakub Majmurek
niedziela, 18 stycznia, godz. 20.00 Milionowe miasto + HUBA
„Huba”, 2013, 66 min
Scenariusz i reżyseria: Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal
Produkcja: Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal, Sadie Coles HQ
Występują: Joanna Drozda, Jerzy Gajlikowski, Wojtek Słowik
Zdjęcia: Wilhelm Sasnal
Dźwięk: Igor Kłaczyński
Montaż: Beata Walentowska
Scenografia: Marek Zawierucha
Kostiumy: Ewelina Gąsior
Charakteryzacja: Aleksandra Dutkiewicz
Producent wykonawczy: Filmpolis Agata Szymańska
Kierownictwo produkcji: Agata Szymańska, Paweł Przywara
Bohaterami filmu Huba są stary, chory mężczyzna i młoda kobieta z dzieckiem. On odchodząc z fabryki, wyrwany z rytmu pracy traci kontrolę nad czasem. Nie może spać i jeść. Wysycha. Ona i dziecko są jak zrośnięty organizm. Ale ta bliskość polega na uzależnieniu i nierówności. Dziecko, najmocniej wczepione w życie, jest żarłoczne i wysysające, uwolniona na chwilę kobieta i tak skazana na przemoc, a Stary oddzielony od fabryki nie ma już skąd czerpać siły. Kiedy podejmują próby bycia razem, są jak święta rodzina à rebours. Ich przypadkowe, wspólne życie to przenikanie się, zlewanie w jedno opresji. W filmie obserwacji podlega nie tylko monotonna codzienność bohaterów, ale również proces ich życiowej degradacji. Dokumentalny zapis rzeczywistości uzupełniają abstrakcyjne ujęcia, zaburzając linearność opowieści i metaforyzując ją.
poniedziałek, 19 stycznia, godz. 20.00 Mojave + SŁOŃCE TO SŁOŃCE MNIE OŚLEPIŁO
„Słońce, to słońce mnie oślepiło”, 2016, 64 min
Scenariusz i reżyseria: Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal
Produkcja: Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal, Hauser & Wirth, Fundacja Galerii Foksal Producent wykonawczy: Luna Film – Ewa Przywara, Paweł Przywara
Kierownictwo produkcji: Ewa Przywara, Paweł Przywara
Obsada: Rafał Maćkowiak, Edet Bassey, Małgorzata Zawadzka
Zdjęcia: Wilhelm Sasnal
Dźwięk: Igor Kłaczyński
Montaż: Beata Walentowska
Scenografia: Marek Zawierucha
Kostiumy: Ewelina Gąsior
Charakteryzacja: Aleksandra Dutkiewicz
Główny bohater Rafał Mularz to obcy z wyboru.
Nie postępuje według powszechnie przyjętych reguł. Jego wyobcowanie to kwestia życiowego wyboru, ucieczka od lęków, pragnień, marzeń i ambicji. Pewnego dnia spotyka człowieka o innym kolorze skóry, jeszcze bardziej obcego niż on sam – Obcego z definicji. Film buduje portret nie tylko głównego bohatera, ale też współczesnego społeczeństwa, które zwykle wskazuje palcem wszelką inność, odmienność. Co tak naprawdę oznacza spotkanie z Obcym? To pytanie warto zadać tak w wymiarze jednostkowym, jak również w szerszym, społecznym, szczególnie w czasach narastającego nacjonalizmu i ksenofobii w krajach takich jak Polska.
On jest oskarżony. Ale my jesteśmy winni.
wtorek, 20 stycznia, godz. 20.00 Love songs + NIE ZGUBILIŚMY DROGI
„Nie zgubiliśmy drogi”, 2022, 74 min
Scenariusz: Anka Sasnal
Reżyseria: Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal
Produkcja: Balapolis – Agata Szymańska, Magdalena Kamińska
Koprodukcja: Anton Kern Gallery, Nowy Jork, Anka Sasnal, Wilhelm Sasnal, Krakowskie Biuro Festiwalowe
Film współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej
Producent wykonawczy: Luna Film – Paweł Przywara
Kierownictwo produkcji: Ewa Przywara, Paweł Przywara
Występują: Andrzej Konopka, Agnieszka Żulewska, Oskar Hamerski, Małgorzata Zawadzka, Roman Gancarczyk, Rita Sasnal
Zdjęcia: Wilhelm Sasnal
Dźwięk: Igor Kłaczyski
Muzyka: Jakub Ziołek
Montaż: Anka Sasnal, Paweł Gardynik
Scenografia: Agata Biskup
Kostiumy: Ewelina Gąsior
Charakteryzacja: Aleksandra Dutkiewicz, Julka Kapek
Ewa, jedna z głównych postaci filmu, jest tłumaczką, żeby się utrzymać udziela prywatnych lekcji angielskiego. Nie jest to łatwa ani intratna paca. Mieszka sama, ale pozostaje w ścisłej relacji z rodziną.
Eryk zostaje wyrzucony z pracy na uniwersytecie. Pozwala sobie na zajęciach czytać swoje własne przemyślenia i według opinii studentów, prowokuje milczeniem. Nie spełnia zatem oczekiwań ani studentów, ani pracodawców.
Straciwszy pracę uniwersyteckiego wykładowcy, postanawia porzucić dotychczasowe życie i wyruszyć w podróż. Bohaterowie filmu „Nie zgubiliśmy drogi” odmawiają uczestnictwa w świecie, gdzie najważniejsza jest stabilizacja oparta na pracy, zarabianiu pieniędzy i spełnianiu społecznych i rodzinnych oczekiwań.
Postrzegani przez innych jako zagubieni, introwertyczni życiowi nieudacznicy, podejmują nieoczywiste, nieracjonalne decyzje, które jednak pozwalają im uwolnić się chociaż na chwilę od presji i wymogów współczesnego świata.
środa, 21 stycznia, godz. 20.00 Drugi kościół + ŚWINIOPAS
„Świniopas”, 2009, 85 min
Scenariusz: Wilhelm Sasnal, Anka Sasnal, Marta Bębenek
Reżyseria: Wilhelm Sasnal
Produkcja: Hauser&Wirth, Wilhelm Sasnal
Występują: Przemek Czepurko, Karolina Kominek, Zbigniew Kosowski, Bartek Materka, Marta Ojrzyńska, Feliks Szajnert, Krzysztof Zarzecki
Zdjęcia: Wilhelm Sasnal, Aleksander Trafas
Montaż: Wilhelm Sasnal
Dźwięk: Igor Kłaczyński, Rafał Nowicki
Kostiumy i scenografia: Anna Wisz
Kierownictwo produkcji: Małgorzata Mleczko, Paweł Gardynik
Pierwszy pełnometrażowy film Wilhelma Sasnala to obraz dwóch dni z życia bliżej nieokreślonej, pewnie polskiej wsi. Nie wiadomo, kiedy dzieje się akcja filmu, drobne elementy sugerują, że po II wojnie światowej. Główni bohaterowie to tytułowy Świniopas pracujący u brutalnego i prymitywnego gospodarza, trzymana pod kluczem, traktowana jak służąca córka tego ostatniego – Kaśka, oraz dziewczyna ze wsi, Julka, i tajemniczy włóczęga z gitarą drażniący swoją obecnością lokalną ludność. Wszystkich mieszkańców wsi łączy strach i nienawiść wobec obcych oraz pogarda, którą darzą siebie nawzajem. Wynika ona zapewne z niemożliwej do zaspokojenia chęci ucieczki, której nikt nie podejmuje oraz nikt nie pozwala podjąć innym. Świat w filmie Sasnala to „gnojowisko”, w którym kotłują się fragmenty zdegenerowanej, wiejskiej rzeczywistości. Chałupy przypominają więzienia, stodoły to kryjówki na łupy z szabru, w oborach zamyka się obcych, a w grobach zamiast ciał przechowuje złoto. Powietrze jest ciężkie, lepkie; wszędzie pełno much. Gdzieś w oddali unosi się tłusty dym, słychać ujadanie psów.
Odurzająca opowieść o amorficznej rzeczywistości odpowiada strukturze filmu, którego poszczególne części można traktować, jak pojedyncze obrazy, podobne do tworzonych przez Sasnala już wcześniej, na taśmie celuloidowej i płótnie. W Świniopasie odnaleźć można ujęcia i sceny przedstawiające typowe, środkowoeuropejskie krajobrazy niczym z malarskiego cyklu Mościce, a bohaterowie przedstawieni zostali w nim, jak na malowanych i filmowanych przez artystę portretach: jedni naszkicowani szybko, komiksowo, inni z pietyzmem. Równie intrygujący jest język filmowy Sasnala, który bawi się filmowymi środkami korzystając raz z formy wideoklipu (elementem konstytutywnym formy i narracji jest niezwykle ważna we wszystkich realizacjach ścieżka dźwiękowa), gdzie indziej slideshowu, który stosuje nietypowe, nieoczywiste ujęcia, momentami tworząc swoisty film w filmie. Najważniejszą cechą Świniopasa jest metanarrcja filmowa i muzyczna. Przy tym wszystkim reżyser stara się być nieprzeźroczysty: ujawnia swoją obecność w filmie, uczestniczy w akcji ukazując sam proces kręcenia: metaforycznie, ale i fizycznie, pokazując swój cień i odbicie w szybie. Wprowadza do filmu kamerę – traktowaną także jako metaforę twórcy; sprawia, że staje się ona nie tyle rekwizytem, co bohaterką akcji, a ostatecznie zostaje unicestwiona.
Dominik Kuryłek
Ewa Małgorzata Tatar