Muzeum Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie,
Plac Jana Matejki 13, 31-157 Kraków,

Wystawa czynna:
od wtorku do piątku od 9.00 do 16.00,

Wstęp bezpłatny

Studia to czas szczególny — czas budowania warsztatu, zadawania pytań i prawa do błędu. To przestrzeń, w której można poszukiwać własnego języka, buntować się przeciwko temu, czego naucza mistrz. Andrzej Wajda rozpoczął studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 1946 roku. Studiował pod kierunkiem Zygmunta Radnickiego, Hanny Rudzkiej-Cybisowej i Karola Frycza, intensywnie pracując nad warsztatem malarskim, tworząc liczne szkice, studia i kompozycje.

Swój pobyt na ASP i atmosferę na uczelni Wajda wspominał następująco:

„W ciągu kilku lat wojny zawalił się przedwojenny świat. Wszystkie dotychczas obowiązujące normy przestały się liczyć. Katastrofa dotknęła każdego bez wyjątku, pozostawiając na nim swoje piętno. Mimo to odrodzona po wojnie Akademia chciała nadal pełnić dawne funkcje uczelni artystycznej, a naszymi profesorami zostali malarze, którzy spędziwszy jakiś czas w Paryżu, wrócili do kraju pełni entuzjazmu dla Bonnarda i postimpresjonizmu. Przez całą okupację dzielnie starali się nadal malować, naśladując w tym Cézanne’a. Zaganiali nas, studentów, do malowania martwej natury i próbowali przekazać nam wiarę w to, iż uczciwość Cézanne’a jest miarą wszystkiego. W pierwszej chwili daliśmy się oczywiście porwać naszym profesorom, jednak dość szybko zorientowaliśmy się, że przed nami życie postawiło zupełnie inne problemy, z którymi musimy się uporać, że my mamy do powiedzenia zupełnie coś innego niż oni i że sprawą dla nas najważniejszą nie jest odpowiedź na pytanie: jak mamy malować, tylko: co chcemy powiedzieć przez malarstwo”.

Sprzeciw wobec akademickiej rutyny zaowocował działaniem: w październiku 1948 roku Wajda wraz z Andrzejem Wróblewskim założył Grupę Samokształceniową. Był to gest niezależności — próba wypracowania własnej drogi artystycznej poza narzuconym programem, w dialogu z innymi, równie poszukującymi twórcami. W lipcu 1949 roku Wajda podjął decyzję o rezygnacji ze studiów malarskich i wyjeździe do Łodzi, do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej. Pomyłki, sprzeciwy i poszukiwania lat krakowskich okazały się jednak nieodzowną lekcją — fundamentem, na którym wyrósł jeden z najwybitniejszych reżyserów w historii światowego kina.